Mania pisania
Ewelina Migała-Misztela

Ewelina Migała: Słowo kluczem do Świata Słońca

Słowo kluczem do Świata Słońca

 

 

  Agnieszka Dziedzic debiutowała w 2009 roku zbiorem wierszy zatytułowanym Świat Słońca. Między czasie z jej twórczością można było się spotkać w czasopismach ogólnopolskich takich jak : Znaj, Akant czy Horyzonty. Oprócz tego aktywnie współtworzy zarząd Studenckiego Koła Naukowego-Literatów, reprezentując je w licznych konkursach literackich i recytatorskich.

 

Poezję Agnieszki Dziedzic cechuje niespotykana w tak młodym wieku dojrzałość przekazu oraz mnogość poruszanych tematów. Należałoby przytoczyć wszystkie wiersze zawarte w tomiku by w pełni sprecyzować różnorodność tematyczną i opisać styl poetki, który jest niepowtarzalny i charakterystyczny tylko dla Agnieszki Dziedzic. Autorka przelewa siebie na papier bez żadnych nawiązań czy wzorowania się na innych poetach. Jest to próba stylu wyjątkowo dotkliwa dla znawców polonistyki do których należy poetka, jednak bezsprzecznie wychodzi ona z tej próby zwycięsko, ze stylem czystym i indywidualnym.

 

Świat Słońca otwiera wiersz, który można uznać za wprowadzający i nawiązujący do tytułu zbioru- Słońce:

 

 

wśród szarego tłumu niezliczonych gwarem

uśmiechnięta twarz rozjaśnia

strapione dusze (..)

uderza swym blaskiem w tysiące niewinnych serc (...)

niespodziewana łza

wkrada się, gdy słońca świat

zamyka się na tablicy

moich marzeń

 

Ten wiersz jest zapowiedzią tego co czeka nas na dalszych stronach. Raz będziemy siedzieć nad różnobarwnymi wschodami marzeń mieniącymi się w głowie poetki, innym razem znajdziemy się wśród skłębionych fal niepewności przed brzegiem przyszłości. Agnieszka precyzyjnie obrazuje wszystkie stany nurtujące młodego człowieka stojącego na progu dorosłości.

 

nie licząc dni dalej biec

patrząc w słońce(...)

nie licząc dni dalej żyć

dzięki światłu które żyje w środku

 

Poetka pisze : położę serce na fundamencie przyszłych dni (wspomnienia). W ten sposób daje piękne zapewnienie nie tylko sobie ale i swoim bliskim, próbuje im przekazać że życie bez emocji i uniesień a także dobroci jest puste. Autorka często bezpośrednio zwraca się do ludzi, gdy chce im przekazać coś ważnego:

 

zerwij jak najwięcej

rozkwitniętych gwiazd

dotknij

a poczujesz, co to jest szczęście (szczęście)

 

 

Czytając wiersze Agnieszki należy zwrócić uwagę na ostatni wiersz złoty środek, w którym poszukiwania odpowiedzi dobiegają końca, autorka znajduje swoje życiowe credo i ujawnia je by innym ułatwić zrozumienie ścieżki jaką prowadzi los.

 

małymi krokami podążać w przyszłość

aby silne promieniowanie

nie uderzyło w złoty środek (złoty środek)

 

W wierszu to jest autorka wprowadza odbiorcę w stan wspomnień o najbliższych osobach. Każdy z nas ma kogoś z kim jest związany miłością bezwarunkową i czystą. Kochamy swoich rodziców, dziadków i upust tego uczucia widzimy w słowach:

 

to jest ten głos

który trzyma przy życiu (...)

to jest ten wzrok

który mówi idź dalej (...)

to jest ten słuch

 który czeka aż wrócę

 

Kolejną kwestią która wnosi promienie radości do naszego życia jest miłość, której nie mogło zabraknąć w świecie słońca .

Miłość pełna niedopowiedzeń, pełna refleksji i znaków zapytania. Uczucie pokazane tylko jednym pociągnięciem pędzla, zarysowane, a nie wyłożone jak kamień na światło dzienne, by go wszyscy oglądali ze wszystkich stron. Dziedzic daje namiastkę, każe się domyślać, bo to najważniejsze uczucie nie powinno zostać pozbawione bariery intymności. Zaglądamy do jej świata przez okno ale nie zostajemy zaproszeni do środka:

 

debiutująca miłość

przykryta piórkiem nieśmiałości (przyjaciel)

 

Bardzo głęboko i dużo odważniej pisze natomiast o odrzuceniu czy zawiedzionych nadziejach. Przemyślanie dobiera słowa by pomóc przejść kobietom przez nietrafione uczucie.  W wierszu kolejna łza poetka zwraca się bezpośrednio do dawnego ukochanego, opowiadając mu swoją wygasłą miłość łza po łzie. Zaczyna swą opowieść od pierwszego zbliżenia wędrując przez stany które odczuwał: opiekę, przyjaźń. Łez jest siedem, miłość jest poukładana jak dni tygodnia. Ma swój początek i definitywny koniec:

 

Z piątą łzą powiedziałeś jak boli

Z szóstą ukrzyżowałeś moją miłość

A siódmej łzy już nie było bo zatrułeś to uczucie

 

Świat Słońca zawiera wiele intrygujących aforyzmów. Możemy wyodrębnić liczne motta nad którymi warto się nie tylko zastanowić ale i pomagać sobie nimi w życiu.  W kilku wersach dostrzegamy maksimum treści. Agnieszka lubi nawiązywać do sztuki:

 

bo muzyka zaczyna się

od ciszy (koncert słów )

 

W świecie poetki słońce bywa, że zachodzi za chmury, ponieważ nie można być lekkomyślnym optymistą. Czasem przychodzi potrzeba zamyślenia, egzaltacji. W takich chwilach poetka porusza tematy egzystencjalne. Dzieląc się z  odbiorcą swoimi wątpliwościami, stara się odnaleźć odpowiedź o sens życia:

 

 

Niepewność istnienia

koszmar zachwytu

przerażenie szczęścia

dwa światy

początek? koniec?

skłócone obrazy

 

ty tam

ja tu (mgła)

 

Niepewność istnienia powiększa się gdy myśli poetki schodzą na życie polityczne, które nie jest zsynchronizowane. Zwraca się do czasu: jak igła z nicią zszył jej serce. W nim pokłada nadzieję co do przyszłych losów państwa. Tylko czas może zabliźnić pękniętą na pół Polskę. Czeka na kogoś godnego zajęcia się polską społecznością:

 

W szklanej kuli znajdę twarz

która obdarzy opieką

mój mały nieznany

kraj (szklana kula)

 

W wiersz typu K autorka porusza temat kontrowersyjny, robi to jednak z precyzyjną elokwencją, dzięki czemu możemy się domyślać, czy robi to w związku z przeżytą urazą czy może chce tylko dać wyraz swojej frustracji na brak poszanowania zasad dobrego smaku:

 

prosto słowo wulgaryzm

a zapisało się w pamięci

rzucone o drewniany mur

zapisane

 

Bardzo trafnie liryk oddaje stan osoby która zostanie pozbawiona należnego jej szacunku. Drewniany mur pozornie daje ochronę, w rzeczywistości złe słowo często bywa iskrą, która potrafi wewnątrz wywołać pożar, a pozornie dla otoczenia zachować spokój. Stąd należą się słowa uznania dla poetki, która nie ogranicza się do tematów ogólnych, i która nie boi się powiedzieć co jej się nie podoba.

 

Poetom i poetkom zaglądających do Świata Słońca polecam zapoznanie się z wierszami gdzie autorka dzieli się swoją pasją tworzenia.  Twórczość zajmuje ważne miejsce w życiu poetki, daje jej spełnienie.

 

Przytakuje pojedynczej literze

jak zegar bez wskazówek

odliczający czas

 

Pisze jak ważny jest dla niej kontakt z czytelnikiem.  Słowo jest kluczem do porozumienia się i zrozumienia drugiego człowieka. Odrywa ono istotna rolę w mentalności każdego poety. Może uleczyć lub zranić, ma moc o której poetka nam przypomina w intrygujący sposób:

 

Pośród stron tej książki

zamknięte drzwi

aby je otworzyć

wystarczy słowo (wystarczy słowo)

 

  Agnieszka Dziedzic nie zamyka się w metaforach a prowadzi słowo po słowie przez świat słońca. Przez świat którego nie da się zwiedzić obojętnie, bo czekają na nas refleksje zarówno nad pięknem życia jak i nieodłącznym z nim cierpieniem. Słońca zdecydowanie jest więcej niż ciemnych chmur dlatego powinniśmy zachować optymizm i cieszyć się każdym dniem, będąc z każdym dniem lepszym człowiekiem. Po to gdy się zachmurzy znaleźć świat słońca w innym człowieku.

 

Ewelina Migała

Agnieszka Dziedzic : Świat Słońca, wyd. Astra 2009, projekt okładki J.Hrk